We zien door de de Corona-crisis dat mensen wel degelijk in staat zijn om drastisch en acuut hun gedrag te veranderen. Nu zijn de Corona-crisis en de klimaatcrisis natuurlijk op veel aspecten heel verschillend, maar er zijn ook interessante overeenkomsten.

Eén relevant punt is in elk geval dat sommige zaken die door de Corona-crisis noodgedwongen zijn veranderd, toevallig ook gunstige effecten kunnen hebben in het kader van duurzaamheid. Denk aan andere vormen van mobiliteit, toerisme, of consumptie. Behalve gedrag kun je ook denken aan mogelijk veranderde sociale normen. Bijvoorbeeld meer saamhorigheidsgevoel, ervaren we dat in tijdens van de Corona-crisis meer? Een andere vraag is:  hebben we meer vertrouwen in de overheid?

Het is aantrekkelijk om te denken dat deze ingezette veranderingen vastgehouden worden als de Corona-crisis voorbij is. Wat is er voor nodig om daarvoor te zorgen? Welke factoren hebben tijdens de Corona-crisis een belangrijke rol gespeeld bij het meer duurzame gedrag? En (hoe) kun je op diezelfde factoren inspelen buiten de Corona-context? Of: welke sociale/maatschappelijke norm is veranderd en hoe kun je die verandering gebruiken om duurzaam gedrag te stimuleren?

Studenten vanuit verschillende disciplines (psychologie (neuro-, klinisch, etc.), sociologie, antropologie) richten zich op verschillende gedragingen en doelgroepen. Daarbij duiken zij de literatuur in, werken met het business model canvas, en leveren een concreet voorstel op aan de provincie Utrecht.